Walang kategoriya

Ang ikalawang buhay

Naniniwala ka ba sa himala? Meron akong kwento sa ‘yo… nasa sa ‘yo na kung maniniwala ka o hindi.

Tatlong araw ang nakaraan, may bisita akong nadatnan sa bahay. Isang kaibigan na ilang taon ko ng hindi nakikita. Sa ilang taon na ‘yon, hindi ko alam kung ano ang nangyari sa buhay nya. Kaya naglakas loob akong kumustahin at tanungin siya.

Doon ko nalaman na nagkasakit pala siya. Halos tatlong taon siyang hindi nakalakad at ilang buwang nabedridden.

Ganito ang nangyari: nagkaroon siya ng mga bukol sa paa. Dahil sa bukol na ‘yon, nagpakunsulta siya sa isang doctor sa pag-asang gagaling siya. Sa ilang araw nyang pag-inom ng gamot, lalong lumubha ang kalagayan nya. Dahil sa sitwasyon, lumuwas sila ng maynila para magpakunsulta ulit. Doon nila nalaman na ang binigay na gamot sa kanya ay mali.

Dahil malayo ang maynila sa bayan namin, hindi na sila umuwi. Nagpasya ang kanyang ina at kapatid na iuwi siya sa angeles kung saan nakatira ang ate niya.

Sa pag-aakalang gagaling siya, lalong lumala ang kalagayan nya. Para siyang patay na buhay. Patay, dahil ang katawan nya ay wala ng silbi. Nakaratay na siya sa higaan. Buhay, dahil utak lang nya ang gumagana. Ni hindi na siya makakain, kahit isang baso ng gatas hindi niya maubos. Dahil sa sitwasyon niya. Naisip niyang magdasal na lamang. Humingi ng kapatawaran sa mga kasalanang nagawa. Ang magpatawad.  Baka sa makalawa bigla siyang mawala. Araw ang bumilang…. “Huwag mong bibilisan ang pagdarasal, hindi ka naiintindhan.” Sa pagdarasal niya bigla meron siyang narinig na bulong. … nagulat siya kasi wala naman siyang kasama sa kwarto. “Magdasal ka lang ng magdasal, huwag mawalan ng pag-asa…ako ang Ina ng Saklolo. Umupo ka, humarap sa silangan para makita ka niya.” Hindi nya namalayan nakaupo na pala siya. Samantalang ilang buwan na nyang hindi maigalaw ang katawan. Biglang pumasok ang ate nya, nagtaka kung bakit nakaupo siya. “Ate, nakakaupo na ako!”…napaluha ang ate niya. “Ate, sino si Ina ng Saklolo?” “Hindi mo ba siya kilala chet? Siya ang hinihingan natin ng tulong kapag meron tayong problema. Siya ang lagi natin tinatawag sa tuwing tayo ay nawawala sa landas. Siya si Mother of Perpetual Help.” “Pasensiya na ate, hindi ko alam na siya pala si Mother of Perpetual help.”

Lumipas ang mga araw, pagdarasal pa rin ang ginagawa niya. May naririnig na naman siyang bulong ….”Lumuhod ka sa harap ng altar anak para mas lalong marinig at maramdaman niya ang iyong pagdarasal.” Namalayan na lang niya na nasa harap siya ng altar nakaluhod. “Turuan mo silang magdasal…” Simula noon, sama-sama silang mag-anak sa pagdarasal. At siya, ang aking kaibigan… tuluyan ng gumaling.

Si Chet ngayon kahit hirap ang buhay patuloy pa sa paglaban. Tanging dasal ang kanyang panlaban.


Alaala ng Undas

DSC00766

Choi:     Riz, lapit na pala undas.

Rizz:      Oo nga choi.

Choi:     Ano, kayo pa rin ba ngayon ang kumakanta sa mga misa sa sementeryo?

Rizz:      Oo naman. Pero hindi na gaya ng dati.

Choi:     Bkit naman?

Rizz:      Iba na ngayon. Maraming na kasing choir. Kaya may schedule na sa mga misa kung sino kakanta.

Choi:     Ganun ba? Dami na pala nabago ‘no!

Rizz:      Syempre naman, mukhang ikaw lang yata ang hindi nagbabago Choi…hehehe

Choi:     Sira! Eh ikaw nga dyan… baliw ka pa rin.

Rizz:      Aysus! Di ka na nasanay sa akin. Magtaka ka kung bumait ako hehehehe.

Choi:     Hahahahaha naku… puro ka kalokohan. Naalala ko tuloy noon.

Rizz:      Ang alin?

Choi:     Noong kumanta tayo sa puntod ng magulang ni Fr. Joe.

Rizz:      Ah ‘yon ba! Hahahahaha Oo nga. Hindi mo pa rin makalimutan ‘yon Choi ha.

Choi:     Syempre, sino ba naman ang hindi makalimot. Eh kasama kaya ako doon sa mga pamankin ni Padre.

Rizz:      Hahahaha.. Ano nga pala Choi ang pakiramdam mo noong nasa loob ka ng puntod?

Choi:     Amf… tanungin ba ako. Xempre, kinilabutan ako. Ikaw ba naman mahulog sa puntod na may lamang patay. Hindi ko naman kasi akalain na babagsak kami.

Rizz:      Asus di daw! Eh, bago pa nagsimula ang misa pinagsabihan na kayo ni padre na iwasan ang  tumuntong sa ibabaw ng puntod. Pero sadyang matigas ulo nyo kaya ayon, bagsak ang puntod. Sa dami nyo ba naman. Hahahaha

Choi:     Tawa ka dyan!

Rizz:      Totoo naman di ba? Tuloy naabala pa ang misa. Pati si padre di napigilan ang tumawa.

Choi:     Lokong yon, imbis na tulungan kami.. pagsabihan pa ng “buti nga sa inyo”.

Rizz:      Hahahahaha si Padre pa.

Choi:     Hay… those were the days… nakakamiss din ang mga escapades natin noon.

Rizz:      Oo nga. Woi Choi, sama ka sa petsa 2 ha. Kanta tayo sa sementeryo. Isa na lang schedule ng grupo natin. Hindi na tayo ‘yung  dati na indemand sa kantahan hehehehe

Choi:     Ganun ba. O sige sama ako. Anong oras ba schedule natin?

Rizz:      Alas onse ng umaga. Doon na lang natin ituloy ang kwentuhan.

Choi:     Ok sige. Namiss ko tropa. Lalo na ang inuman hehehehe

Rizz:      Asus! Ok… kita kits na lang tayo sa dos Choi.

Choi:     Ok

Si Choi ay kasamahan namin sa choir na nagtrabaho sa ibang bansa. Ilang  taon din kaming hindi nagkita , ngayon lang ulit sya umuwi.


Kumusta sa inyong lahat!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!