Ang ikalawang buhay

Naniniwala ka ba sa himala? Meron akong kwento sa ‘yo… nasa sa ‘yo na kung maniniwala ka o hindi.

Tatlong araw ang nakaraan, may bisita akong nadatnan sa bahay. Isang kaibigan na ilang taon ko ng hindi nakikita. Sa ilang taon na ‘yon, hindi ko alam kung ano ang nangyari sa buhay nya. Kaya naglakas loob akong kumustahin at tanungin siya.

Doon ko nalaman na nagkasakit pala siya. Halos tatlong taon siyang hindi nakalakad at ilang buwang nabedridden.

Ganito ang nangyari: nagkaroon siya ng mga bukol sa paa. Dahil sa bukol na ‘yon, nagpakunsulta siya sa isang doctor sa pag-asang gagaling siya. Sa ilang araw nyang pag-inom ng gamot, lalong lumubha ang kalagayan nya. Dahil sa sitwasyon, lumuwas sila ng maynila para magpakunsulta ulit. Doon nila nalaman na ang binigay na gamot sa kanya ay mali.

Dahil malayo ang maynila sa bayan namin, hindi na sila umuwi. Nagpasya ang kanyang ina at kapatid na iuwi siya sa angeles kung saan nakatira ang ate niya.

Sa pag-aakalang gagaling siya, lalong lumala ang kalagayan nya. Para siyang patay na buhay. Patay, dahil ang katawan nya ay wala ng silbi. Nakaratay na siya sa higaan. Buhay, dahil utak lang nya ang gumagana. Ni hindi na siya makakain, kahit isang baso ng gatas hindi niya maubos. Dahil sa sitwasyon niya. Naisip niyang magdasal na lamang. Humingi ng kapatawaran sa mga kasalanang nagawa. Ang magpatawad.  Baka sa makalawa bigla siyang mawala. Araw ang bumilang…. “Huwag mong bibilisan ang pagdarasal, hindi ka naiintindhan.” Sa pagdarasal niya bigla meron siyang narinig na bulong. … nagulat siya kasi wala naman siyang kasama sa kwarto. “Magdasal ka lang ng magdasal, huwag mawalan ng pag-asa…ako ang Ina ng Saklolo. Umupo ka, humarap sa silangan para makita ka niya.” Hindi nya namalayan nakaupo na pala siya. Samantalang ilang buwan na nyang hindi maigalaw ang katawan. Biglang pumasok ang ate nya, nagtaka kung bakit nakaupo siya. “Ate, nakakaupo na ako!”…napaluha ang ate niya. “Ate, sino si Ina ng Saklolo?” “Hindi mo ba siya kilala chet? Siya ang hinihingan natin ng tulong kapag meron tayong problema. Siya ang lagi natin tinatawag sa tuwing tayo ay nawawala sa landas. Siya si Mother of Perpetual Help.” “Pasensiya na ate, hindi ko alam na siya pala si Mother of Perpetual help.”

Lumipas ang mga araw, pagdarasal pa rin ang ginagawa niya. May naririnig na naman siyang bulong ….”Lumuhod ka sa harap ng altar anak para mas lalong marinig at maramdaman niya ang iyong pagdarasal.” Namalayan na lang niya na nasa harap siya ng altar nakaluhod. “Turuan mo silang magdasal…” Simula noon, sama-sama silang mag-anak sa pagdarasal. At siya, ang aking kaibigan… tuluyan ng gumaling.

Si Chet ngayon kahit hirap ang buhay patuloy pa sa paglaban. Tanging dasal ang kanyang panlaban.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s